W mniej oficjalnych sytuacjach praktykuje się

tłumaczenia pisemne bułgarskiego tłumaczenia pisemne bułgarskiego
Tłumaczenie konsekutywne praktykowane jest na przykład podczas oficjalnych przemówień polityków.
W mniej oficjalnych sytuacjach praktykuje się raczej tłumaczenie liasion, ponieważ jest ono mniej męczące dla odbiorcy, który nie musi czekać przez kilka minut na tłumaczenie.

Rodzaj tłumaczenia ustnego zależy więc przede wszystkim od sytuacji, życzenia mówcy a niekiedy nawet od samego tłumacza.

Często zdarza się bowiem, że doświadczony tłumacz konsekutywny woli tłumaczyć krótsze fragmenty wypowiedzi lub nawet zdanie po zdaniu, by jak najdokładniej oddać treść komunikatu.
Wówczas jest to już jednak tłumaczenie liaison.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Tłumaczenia_ustne

W XIX wieku większość tureckich wyrazów

W XIX wieku większość tureckich wyrazów w języku bułgarskim została zastąpiona rosyjskimi, wśród których były też wyrazy polskiego pochodzenia. Współczesny bułgarski język literacki zaczął formować się od połowy XVIII wieku, zaś główny okres sporów o kształt języka przypada na wiek XIX.
Do zapisu bułgarszczyzny stosuje się zmodyfikowaną cyrylicę. Niektórzy językoznawcy uważają język macedoński za dialekt bułgarszczyzny.

Poza granicami Bułgarii teoria ta nie jest rozpowszechniona.

Ze względu na historyczną sytuację Macedonii i jej etniczną charakterystykę kwestia bułgarskich korzeni języka macedońskiego jest obecnie przedmiotem zagorzałej dyskusji.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Język_bułgarski

W trakcie treningu tłumacz uczy się

W początkowej fazie nauki pewne problemy powoduje fakt, iż tłumacz kabinowy nie słyszy tego, co mówi do mikrofonu, gdyż ma na uszach słuchawki.
Oznacza to niemożność świadomej kontroli wypowiadanych komunikatów, co skutkuje powstawaniem błędów językowych i pojawianiem się wypełniaczy. W trakcie treningu tłumacz uczy się to kontrolować. Dodatkowymi czynnikami, które utrudniają tłumaczenie symultaniczne są: znaczna wada wymowy u mówcy, niespodziewane zmiany tematów wystąpień, wadliwy sprzęt i różnica w gramatyce między językiem wyjściowym a docelowym.
Np.
w języku niemieckim czasownik często znajduje się na końcu zdania, podczas gdy w języku polskim jest on na początku, co oznacza, że polski tłumacz albo musi zapamiętać całe zdanie i czekać na czasownik, albo domyśleć się go z kontekstu.
Ponieważ praca w kabinie jest męcząca, tłumacze pracują w parach, zmieniając się zazwyczaj co pół godziny.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Tłumaczenia_ustne.